กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ชนกระเด็น! ศาสตราจารย์หวังมีเรื่องจะพูด
ประมาณสิบนาทีให้หลัง ไฟถนนเบื้องหน้าก็ดับสนิทลงจริง ๆ อย่างที่คาดไว้
แม้จะเชื่อฟังคำของอาจารย์ไป๋และเปิดไฟหน้ารถไว้ตลอดทาง แต่แสงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันก็ยังทำให้เสี่ยวหูกับเสี่ยวฟางต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง
แต่พอแค่หลับตาลงสองวินาที พอพวกเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็มีสีสันที่แตกต่างออกไปเพิ่มเข้ามา—
เห็นแต่แก้วหน้ารถที่เดิมสะอาดเอี่ยมไม่รู้ว่าโดนทาไปด้วยคราบเลือดครึ่งซีกตั้งแต่เมื่อไร แสงขาวซีดส่องจากล่างขึ้นบน เผยให้เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวสี่ใบที่แนบติดกับแก้วอย่างแน่นหนา แต่ละใบล้วนมีความคุ้นเคยและความพิลึกพิลั่นที่บรรยายไม่ถูก
ดวงตาสี่คู่ที่เหลือเพียงตาขาวนั้น กำลังจ้องตรงมาที่เบาะคนขับพอดี!