เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ไม่กี่วันไม่เจอกัน อ่อนหัดขนาดนี้เลยหรือ?
หลี่เหอกรีดร้องแทบตลอดทั้งกระบวนการตอนออกจากเกม
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง แต่แววตากลับเลือนลาง ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ได้ออกจากเกมตามปกติด้วยซ้ำ แต่เพราะค่าอารมณ์ผันผวนมากเกินไปจึงถูกกลไกตรวจสอบสุขภาพดีดออกจากพื้นที่เสมือน
กว่าจะมีเพื่อนนักศึกษาผู้ใจดีข้าง ๆ ถอดอุปกรณ์ให้เขาและประคองเขาลงจากเก้าอี้ เขาก็ยังไม่ตอบสนองอะไร สั่นไปทั้งตัวราวกับตะแกรงร่อน
พอเพื่อนปล่อยมือเท่านั้น ร่างของเขาก็อ่อนปวกเปียกลื่นไหลอย่างยิ่งจนทรุดลงนั่งกับพื้น ทำให้อีกฝ่ายตกใจรีบประคองเขาขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ใหม่
เยี่ยอวี่ซีไม่สนใจสภาพของเขา ยังไงคนก็ต้องไม่เป็นอะไรแน่ ๆ อย่างมากก็แค่ตกใจเกินเหตุ เดี๋ยวสักพักก็หายเอง
“เป็นอย่างไรบ้าง? เกมของฉันเป็นไง? น่ากลัวพอไหมคะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดที่คล้ายยั่วยุของเธอ หลิวไห่เทาที่ก็ตกใจไม่น้อยเช่นกันก็โกรธจัด — ในความโกรธนั้นยังมีความรู้สึกผิดอยู่ในใจบ้าง