กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คลื่นแห่งความปีติยินดีกวาดซัดทุกคน
แต่ทว่า หลังจากความตื่นเต้นสุดขีดถึงจุดสูงสุดแล้ว อารมณ์อันซับซ้อนและฝาดเฝื่อนก็เริ่มแผ่ซ่านขึ้นอย่างเงียบๆ
เสียงหัวเราะค่อยๆ แผ่วลง เสียงเพลงค่อยๆ เงียบไป
บางคนกอดธวัชที่ขาดวิ่น ค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าซุกเข้าหาเนื้อผ้าหยาบกร้านนั้น ส่งเสียงสะอื้นอัดอั้นทึบๆ ออกมา
บางคนเดินไปที่ขอบกำแพงเมือง มองสมรภูมิที่ซากเผ่าแมลงกับซากมนุษย์กองพะเนินปนกันอยู่นอกเมืองอย่างเงียบๆ ถอดหมวกเกราะออก แล้วก้มหน้าลง
บางคนลูบตรงที่ว่างเปล่าข้างๆ — ที่ซึ่งควรมีสหายร่วมรบยืนอยู่ ตอนนี้เหลือเพียงคราบเลือดที่แห้งดำไปนานแล้ว