กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทนได้ไม่ถึงหมัดเดียว”
คลื่นจิตของเกอเอ่อหลางแฝงความดูถูกเหยียดหยามอย่างไร้การปิดบัง ถึงขั้นรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง
แค่ตัวเองออกหมัดเบาๆ การต่อสู้ก็จบลงแล้ว
แต่แล้ว วินาทีถัดมา เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น——
โจวฟ่างเหย่กลับใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปาก ยันกระบี่ไว้ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน บาดแผลบนตัวเขาเยียวยาตัวเองด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
“หืม?”
ในตาประกอบของเกอเอ่อหลางมีประกายความประหลาดใจวาบผ่าน
มันส่งเสียงคำรามแหบพร่าทางจิตต่ำๆ ที่แฝงความโหดเหี้ยมออกมา จากนั้นการโจมตีก็ถาโถมตามมาติดๆ ราวกับพายุฝนคลั่ง!