กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรยากาศในที่เกิดเหตุพลันร่วงจากความวางท่าเป็นผู้รู้ลึกซึ้ง ลงสู่ความตึงเครียดและความกระอักกระอ่วนถึงขีดสุด
ผู้อำนวยการเฉียนหน้าซีดเขียว ริมฝีปากสั่นระริก แต่พูดออกมาไม่ได้สักคำ ผู้เชี่ยวชาญทุกคนราวกับถูกบีบคอ มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าลงมืออีก
คำยั่วยุของเผ่าแมลงตัวสุดท้ายก่อนตายยังก้องอยู่ในหู ตอนนี้มันเหมือนฝ่ามือที่ตบเข้ามาอย่างไร้เสียง ทีละครั้งๆ จนใบหน้าพวกเขาแสบร้อน
หรือว่า...ด้วยความสามารถของเผ่ามนุษย์ตอนนี้ ไม่มีทางคลายผนึกได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ
ทุกคนมีแต่ต้องรอความตายแบบนี้หรือ