เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใบหน้าของโอวหยางซิงฮั่นแดงก่ำจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ
เขารู้สึกราวกับมีถ่านแดงไฟลุกติดอยู่ในลำคอ อัดอั้นอยู่นานกว่าจะเบียดเสียงออกมาจากซอกฟัน “หัวเราะอะไรของเธอ! บอกไว้เลยนะ เมื่อกี้ฉันส่งพิกัดที่นี่ให้พี่เยวียนไปตั้งนานแล้ว! ด้วยความเร็วของพวกเขา ไม่กี่นาทีก็มาถึงแล้ว!”
เขาพยายามใช้เสียงที่ดังกว่าเดิมเพื่อกู้หน้า นิ้วแทบจะจิ้มไปที่ปลายจมูกของเจียงสือเยวี่ยน “หึ พอพวกเขามาถึง ดูสิว่าเธอยังหัวเราะออกหรือเปล่า!”
เสียงท้ายของคำขู่ยังก้องอยู่ในพื้นที่ใต้ดินอันกว้างใหญ่ ทันใดนั้น การเปลี่ยนแปลงประหลาดก็เกิดขึ้น!
หึ่ง——!!!
หีบที่เงียบสงบราวกับถูกพลังเส้นสุดท้ายจุดติด ลายสีม่วงบนพื้นผิวพลันปะทุแสงจ้าเจิดจ้าที่ไม่เคยมีมาก่อน! ตัวหีบทั้งใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในวินาทีถัดมา——
“วืด! วืด! วืด! วืด——!!!”