เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน ไม่ได้ปรายตามองพ่อค้าแผงลอยนั้นอีกแม้แต่น้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลืนหายเข้าไปในกลุ่มผู้คนอันบิดเบี้ยว
เธอไม่ได้ออกจากตลาดมืดในทันที ยิ่งไม่รีบร้อนไปตรวจสอบปิ่นทองห้อยระย้าประหลาดชิ้นนั้น แต่กลับดูเหมือนเกิดความสนใจขึ้นมา จึงเดิน “ชมนกชมไม้” ท่ามกลางแผงลอยที่เหลือต่อไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
เพียงแต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้เดินอย่างไร้จุดหมายอีกต่อไป หากแต่คอยเอ่ยถามเถาเถาผ่านการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณอยู่ตลอดเวลา
“ชิ้นนี้ล่ะ?”
“หม้อดินเผาแตกๆ ตรงมุมนั้นล่ะ?”
“กระดูกดำเมื่อมท่อนนั้นล่ะ?”
“หินที่ใช้วางทับมุมผ้าบนแผงซ้ายมือนั่นล่ะ?”
ภายใต้ระบบนำทางอันแม่นยำของ “เครื่องตรวจจับพลังงาน” ระดับเลิศล้ำอย่างเถาเถา เธอจึงแวะหยุดอีกหลายต่อหลายครั้ง