กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่างไรก็ตาม เจียงสือเยวี่ยนก็ไม่ได้เสียเวลาตรงไหน เธอมาทันดูการสมัครสอบพอดี
งั้นก็ดี งั้นก็เพียงพอแล้ว!
เวิงชิงอวิ๋นถอนหายใจยาวเฮือก ราวกับปลดเปลื้องภาระหนักพันชั่งลง แล้วทรุดก้นนั่งบนเก้าอี้พลาสติกตรงข้ามเจียงสือเยวี่ยน เรียกให้ทุกคนนั่งลง จากนั้นบะหมี่คนละชาม เพิ่งจะนึกขึ้นได้ถึงคำถามสำคัญ
“เดี๋ยวนะ เมื่อวานเธอมาถึงแล้ว? แล้วคืนนั้นพักที่ไหน?”
ที่เจียงสือเยวี่ยนไม่ได้ติดต่อเธอเป็นคนแรก เธอไม่โกรธเลยสักนิด เพราะถ้าเป็นเธอบ้าง ก็คงรอให้ทุกอย่างลงเอยเสียก่อนแล้วค่อยปรากฏตัว
“โรงแรมไง”