กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกหน้าต่างบานยักษ์ของเรือเหาะ ทะเลเมฆราวกับคลื่นสีขาวที่แข็งตัวนิ่ง อาบแสงอรุณจนเป็นขอบทองระยิบระยับ
เสียงหึ่งต่ำสม่ำเสมอของเครื่องยนต์เป็นเสียงประกอบเดียว ดุจลมหายใจอันราบเรียบของวาฬยักษ์ในห้วงอวกาศ
ผ่านช่วงตื่นเต้นและหวาดกลัวในตอนแรกไปแล้ว ประสาทที่ตึงเครียดของผู้เข้าสอบเริ่มผ่อนลงทีละน้อย บ้างยืดเส้นยืดสายในพื้นที่ส่วนกลางอันกว้างขวางของเรือเหาะ บ้างกระซิบคุยกันเบาๆ เรือเหาะจึงเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าทุกคนต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูด เลี่ยงมุมเงียบมุมหนึ่งที่ท้ายเรือ โดยไม่รู้ตัว มุมนั้นก็กลายเป็นเขตอาคม “ห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้” ขึ้นมา