กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในเสาแสง เจียงสือเยวี่ยนเพิ่งจะโยนลูกอมธาตุเม็ดเล็ก 【ธาตุลม·รสนม】 เข้าปาก และกำลังเตรียมจะก้าวเดินอย่างไม่เห็นหัวใครเพื่อออกไปจากสถานที่บัดซบที่ทรมานเธอมาค่อนวันนี้
“หึ่ง——”
ขายังไม่ทันก้าวออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว เสียงแจ้งเตือนของระบบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาอีกรอบแล้วรอบเล่า!
เสียงไม่ได้ดังมาก แต่กลับฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษในมิติสีขาวบริสุทธิ์แห่งนี้ ถึงขั้นมี...เสียงสะท้อนหน่อยๆ ด้วยหรือนี่?
ฝีเท้าของเจียงสือเยวี่ยนเบรกกะทันหันจนเกือบจะสะดุดขาตัวเองล้ม
“ยังจะมาอีกหรือนี่?!”
เธอหันขวับกลับไป จ้องมองแสงขาวอันว่างเปล่าเบื้องหน้า รู้สึกราวกับเส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบๆ