กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนถูกภาพตรงหน้าดึงดูดความสนใจเอาไว้
จุดแสงที่เกิดจากแสงเคลื่อนเหล่านั้นกะพริบอยู่ในความว่างเปล่า ราวกับหิ่งห้อยในคืนฤดูร้อนของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน พวกมันลากเส้นทางอันงดงามตัดผ่านดวงตาของเธอ
เธอเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว จุดแสงหนึ่งเม็ดตกลงบนปลายนิ้ว ชั่วพริบตาก็จมลงไปในผิวหนัง พร้อมความเจ็บเสียดเย็นเยียบ
“นี่คือพลังดาราสินะ?” เจียงสือเยวี่ยนหมุนข้อมือ มองแสงเล็กๆ เหล่านั้นไหลเวียนอยู่ตามแนวเส้นเลือด
เสื้อคลุมของอวี่ลู่ขยับเองทั้งที่ไม่มีลม ขอบผ้าเกิดหยดน้ำเล็กๆ เกาะตัวขึ้นไม่ขาดสาย
“พลังดาราที่จริงก็คือพลังที่จักรวาลมอบให้”