เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอวหยางอวิ๋นเฮ่า”
น้ำเสียงของเจียงสือเยวี่ยนสงบนิ่งจนน่ากลัว ราวกับมีดทื่อที่ค่อยๆ ขูดผ่านกระดูก “เอามือโสโครกของแกออกไป”
ภายในโรงงานร้าง ไฟฉุกเฉินสลัวๆ บนเพดานกะพริบไหว ทอดเงาร่างคนให้บิดเบี้ยวและดุร้าย
โอวหยางอวิ๋นเฮ่าจับตัวหลินเหวินซีไว้ ยืนอยู่ใจกลางค่ายกลเวทป้องกันสีน้ำเงินเข้ม อักขระไหลเวียนราวกับมีชีวิต ส่งเสียงดังหึ่งก้องแผ่วเบา คล้ายยุงนับไม่ถ้วนกำลังกระพือปีก
ลำคอของหลินเหวินซีถูกกริชกดจนเกิดรอยเลือดไปแล้ว หยดโลหิตสีแดงสดไหลรินลงตามคมมีด หยดลงบนค่ายกลเวทจนเกิดประกายไฟสายฟ้าขนาดเล็กแตกกระจาย
สีหน้าของเธอซีดเผือด แต่แววตากลับแจ่มชัดอย่างยิ่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นตึงเครียดเกินไปหรือไม่ สีหน้าจึงแดงระเรื่ออย่างผิดปกติอยู่บ้าง
“มาจริงๆ ด้วยสินะ”