กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนมองปิ่นทองห้อยระย้าที่ค่อยๆ ก่อรูปขึ้นในมือ บนกลีบโบตั๋นที่หัวปิ่นยังมีหยดน้ำที่ยังไม่แห้งเกาะอยู่หยดหนึ่ง
เสียงอุทานอย่างตื่นเต้นของอู๋จ้าวตี้ดังขึ้นข้างหู “พวกเธอดูสิ! จิตรกรรมฝาผนังในตำหนักใต้ดินกำลังเปลี่ยนไป!”
ทุกคนเงยหน้ามอง บนผนังหินที่เดิมทีด่างพร้อย ภาพวาดของจักรพรรดิและกุ้ยเฟยกำลังลอกหลุดออกเผยให้เห็นตัวอักษรเล็กๆ ที่หนาแน่นยั้วเยี้ยอยู่ข้างใต้
นั่นคือบันทึกของนางกำนัลผู้หนึ่งเมื่อพันปีก่อนตอนที่ยังมีชีวิต ระหว่างบรรทัดเต็มไปด้วยความคิดถึงกุ้ยเฟย “เจ้าแม่มักพูดว่า หากมีชาติหน้า เธออยากเป็นสายลมสายหนึ่ง อิสระเสรีไร้พันธนาการ ไปดูความกว้างใหญ่ของฟ้าดิน...”