เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงสือเยวี่ยนเบิกตากว้าง มองขบวนแห่ศพนี้ในระยะใกล้ๆ แล้วจู่ๆ ก็มีความรู้สึกหวาดกลัวผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
อันที่จริงพวกหุ่นกระดาษเหล่านั้นผุพังจนแทบไม่เหลือรูปเดิมมานานแล้ว
สีที่เคยทาไว้แทบจะลอกออกจนหมด เหลือเพียงสีขาวซีดกับคราบแปลกๆ เป็นหย่อมๆ หุ่นกระดาษส่วนใหญ่ถึงขั้นมีใบหน้าที่เลือนจนแยกไม่ออก แต่บนใบหน้าทั้งใบกลับมีเพียงสองสายน้ำตาสีเลือดที่ยังไหลหยดไม่หยุด
ขบวนนั้นก็หยุดลงตรงหน้าของเธอเช่นนี้
ชั่วขณะนั้นรอบด้านเงียบจนน่ากลัว เหลือเพียงกระดิ่งทองแดงในมือชายชราคนนั้นที่ยังแกว่งไปแกว่งมาเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ ส่งเสียงเรียบๆ ที่ชวนขนหัวลุก
ติ๊งลิ่งลิ่ง!
ติ๊งลิ่งลิ่ง!
ทุกครั้งที่กระดิ่งดังขึ้น ศีรษะของหุ่นกระดาษก็เริ่มค่อยๆ หัน จนกระทั่งทั้งหมดหันมาทางเจียงสือเยวี่ยนพร้อมกันเป๊ะ