กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้ตายสิ! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ดันเจี้ยนป่าโลหิตมีต้นไม้แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย! พระเจ้า! หน้าตาน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว”
เจิ้งสือคิดว่าตัวเองเส้นประสาทหยาบ ตั้งแต่เด็กจนโตแทบไม่เคยมีอะไรทำให้เขารู้สึกขยะแขยงได้ แต่ในวินาทีที่เห็นต้นไม้ประหลาด เขาก็รู้ว่าตัวเองคิดตื้นไป
“อย่าจ้องมันนาน จะทำให้ค่าความมีเหตุผลลดลง” ซ่างกวนฝูชิวเมื่อครู่เผลอสบตากับดวงตาบนลำต้นเพียงครั้งเดียว ก็รู้สึกถึงแรงกระแทกรุนแรงขึ้นมาทันที
โชคดีที่เธอเปิดหน้าต่างสถานะตรวจอย่างละเอียด จึงพบว่าตัวเองเสียค่าความมีเหตุผลไปสิบกว่าจุดในทีเดียว
น่าเสียดายที่เธอเตือนช้าไป
“น่าเกลียดชะมัด...”