กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 ลวดลาย มันสว่างขึ้น
“พี่เยี่ยน รอเดี๋ยว!”
ตรงทางแยกอันเงียบเหงาและทรุดโทรม หมาป่าสีเทาตัวมหึมายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังอันรกรุงรัง พอมองเห็นชายหนุ่มเดินออกมา ดวงตาต่างสีคู่นั้นก็ทอประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นอยู่หลายครา
โหลวซั่งที่กระโดดลงมาจากหลังหมาป่าไม่ได้สนใจซากศพที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นเลยสักนิด เขารีบตะโกนเรียกแผ่นหลังอันคุ้นเคยทันที
เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากส่งเสียงช้าไปแม้วินาทีเดียวก็จะไม่เห็นแม้แต่เงาคนแล้ว
เสิ่นซิงอวี้ตามหลังโหลวซั่งลงมาจากหลังหมาป่าเช่นกัน
สองคนกับอีกหนึ่งตัวก้าวข้ามซากศพพวกซอมบี้บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อตรงเข้าไปหาชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล