เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 300 อย่าแตะต้องเธอ
ที่พักของทีมหลี่เยียนเป็นบ้านสองชั้นหลังเล็กที่เรียบง่าย
นับตั้งแต่มีการสร้างเส้นทางเชื่อมระหว่างเมือง W กับเมือง S หน้าที่ของหลี่เยียนคือรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของเส้นทางครึ่งหลังที่ใกล้กับเมือง S
จะว่าสบายก็ไม่ใช่ หรือจะบอกว่ามีความเสี่ยงไม่น้อยเลยก็ได้
ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าวันไหนจะมีอันตรายที่คาดเดาไม่ได้โผล่มา
ทว่าในวันนี้ หลี่เยียนพลันรู้สึกว่าภารกิจนี้มีเรื่องน่ายินดีแฝงอยู่เช่นกัน
“คุณหนูซู อากาศหนาว ทนใช้ผ้าห่มผืนนี้คลุมไปก่อนนะ ฉันจะลองหาทางหาเสื้อผ้าหนา ๆ มาให้เพิ่ม”
หลี่เยียนมองดูน่องขาขาวผ่องที่โผล่พ้นออกมาของซูอี้ กับกระโปรงและรองเท้าหนังหุ้มส้นคู่จิ๋วที่ดูไม่อาจช่วยให้ความอบอุ่นได้เลย ในใจก็พลันอ่อนยวบลงชั่วขณะ
ยากจะจินตนาการได้จริง ๆ ว่าคุณหนูซูใช้ชีวิตผ่านฤดูหนาวที่เหน็บหนาวเช่นนี้มาได้อย่างไร
“หลี่เยียน ฉันไม่หนาวหรอกนะ ฉันอยากกินกระต่ายย่าง”