เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 288 สิ่งน่าเกลียดครบแล้ว งั้นก็เรียบร้อย
«เศษแก้วพวกนั้นดูเจ็บมากเลยนะ โฮสต์»
เจ้าลูกบอลแสงน้อยที่กอดอิฐปูพื้นธรรมดา ๆ ก้อนหนึ่งเอาไว้มองดูเศษแก้วละเอียดมากมายบนพื้นแล้วก็ปวดใจ หากว่าโฮสต์ของตนถูกโยนลงไปจริง ๆ ละก็…
คิดไม่ได้เด็ดขาด คิดไม่ได้เด็ดขาด
แม้วันนี้โฮสต์จะสวมชุดกระโปรงฟองที่ป้องกันความเสียหายได้ก็ตาม แต่ก็ยังไม่กล้าจินตนาการภาพนั้นอยู่ดี
“เพียะ—”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากกะโหลกศีรษะอันเย็นเยียบของระบบ ร่างเล็ก ๆ ของระบบที่กอดอิฐปูพื้นเอาไว้พลันหดหู่ยิ่งกว่าเดิม
ฮือ โดนโฮสต์ตบหัวเข้าให้แล้ว
ร่างจิ๋วที่มีขนาดเท่ากับเจ้าลูกบอลแสงน้อยของระบบกำลังใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง แย่งชิงตำแหน่งที่ระบบเคยนอนปล่อยจอยมาตลอดทั้งปีไปครอง
ซูอี้รู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้างที่การสะกดจิตนี้สามารถสะกดจิตจนร่างจิตสำนึกของเธอหลุดออกมาได้