เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 284 คลื่นซอมบี้โหมถาโถม
ภายในห้องมีเพียงเสียงร้องไห้อย่างเก็บกดของจ้าวหร่าน ไม่มีการกรีดร้องฟูมฟาย และไม่มีการร้องไห้โฮจนพังทลาย
ทว่ากลับคล้ายสายธารที่ร่วงหล่น ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างแหลกสลาย อยากจะอดกลั้นไว้แต่กลับควบคุมน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
บรรยากาศในห้องรับแขกก็เงียบสงบไปบ้าง ราวกับทุกคนเดาผลลัพธ์ที่ทำให้ผู้คนต้องนิ่งเงียบนั้นได้แล้ว
โหลวซั่งนั่งคอตกอยู่บนโซฟา ความปีติยินดีจากการได้พบกันใหม่ยามนี้สลายหายไปมาก ในความเป็นจริงอันโหดร้าย จะมีความโชคดีมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร
“อาอี้…เธอหิวแล้ว”
จ้าวหร่านที่กอดซูอี้พลางค่อย ๆ สงบลงได้บ้าง จู่ ๆ ก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เจือเสียงขึ้นจมูกอย่างหนักยังมีความสะอึกสะอื้นอยู่บ้าง
เธอคล้ายจะเสียกิริยาต่อหน้าอาอี้มานานมากแล้ว
ในใจยังคงสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง แต่เธอรู้ดีว่าหากตนเองยังคงจมดิ่งต่อไป ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี