เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 แตะนิดก็ล้ม อ่อนแอจนลมพัดปลิว
ซูอี้หยุดฝีเท้าอยู่เบื้องหน้าศพที่สวมกระโปรงทรงตุ๊กตาสีขาวครู่หนึ่ง
กระโปรงสีขาวเปรอะเปื้อนรอยด่างพร้อยอยู่บ้าง ทว่ายังดูใหม่อยู่ เพียงแต่ยามนี้ไม่อาจมองเห็นใบหน้าดรุณีแรกรุ่นก่อนหน้านี้ได้ชัดแล้ว ราวกับขอนไม้ผุพัง ไร้ซึ่งชีวิตชีวาและอบอวลด้วยปราณมรณะ
เจ้าลูกบอลแสงน้อยของระบบแรกเริ่มเดิมทียังคิดว่าเด็กสาวคนนี้มีจุดใดให้โฮสต์ต้องสนใจ
ไม่อย่างนั้นเหตุใดจึงจงใจเดินไปหยุดข้างศพ พร้อมกับทำท่าทางครุ่นคิดเช่นนี้?
ผลปรากฏว่า จนกระทั่งเห็นซูอี้ถือกิ่งไม้เขี่ยเอาปืนพกสองกระบอกออกมาจากใต้ชายกระโปรงสีขาว ระบบจึงดึงสติที่เตลิดเปิดเปิงของตัวเองกลับมาได้ในชั่วพริบตา
อืม สมกับเป็นโฮสต์จริง ๆ ปืนไม่ตกหล่นไปสักกระบอกเดียว
“เสี่ยวถง ถึงเวลากลับไปกินข้าวแล้ว”
เธอทิ้งกระบองในมือ จากนั้นก็เช็ดล้างมือทั้งสองข้างไปพลาง หมุนตัวกลับอย่างคล่องแคล่วไปพลาง