เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 ยังไม่ต้องตายหรอก ข้าวเธอยังกินไม่เสร็จเลย
เสียงอัสนีสะท้านฟ้าคำรามขึ้นคราหนึ่งทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจกันหมด
หยุนเยี่ยนมองน่องไก่ชิ้นหนึ่งที่กระเด็นหลุดออกจากหม้อโดยไม่ทันระวัง ปลายนิ้วที่จับตะหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง
ทว่าทิศทางที่เสียงดังแว่วมาดูเหมือนจะอยู่ห่างออกไปพอสมควร หยุนเยี่ยนตั้งใจสัมผัสดูแล้ว พบว่าไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่ตนเองเอื้อมถึง
“พี่คนนี้รู้สึกว่า ฟ้าโปร่งขนาดนี้แล้วฟ้าร้องมันต้องไม่ปกติแน่นอน”
โหลวซั่งวางผักในมือลง พอฟังเสียงซอมบี้ที่ถูกกระตุ้นจนแผดเสียงคำราม เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองพูดไม่ผิด
“ฉันจะให้เสี่ยวถงไปดูสถานการณ์หน่อย”
เสิ่นซิงอวี้ก้าวลงจากรถจึงนับว่าได้สติกลับมาจริง ๆ
ก่อนหน้านี้สะดุ้งตื่นจากภวังค์หลับใหล การชักมีดออกมาล้วนเป็นการเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณของร่างกายทั้งสิ้น
“ได้”