เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 ไม่ปล่อยมืออีกเธอจะลงมือแล้วนะ
เปี้ยนฉางหย่วนลูบศีรษะตัวเองผ่านชุดป้องกัน ก่อนจะยิ้มอย่างซื่อ ๆ พลางจนปัญญาโดยไม่ได้คิดจะตอบคำถาม
รอจนกระทั่งคนผู้นั้นเดินจากไปแล้ว เขาถึงค่อยหยิบผ้าเช็ดสีขาวบนโต๊ะทดลองด้านข้างขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน ช่วยพนักงานทำความสะอาดสองสามคนเช็ดร่องรอยบนโต๊ะทดลอง
พลางเช็ดรอยเลือดไปพลางถอนหายใจไป
“เฮ้อ คนน่าสงสารที่ส่งตัวเองมาถึงที่อีกสองคนแล้วสินะ”
“อ้อจริงสิ สองอาหลานเมื่อครู่นี้แซ่โจวใช่ไหม ซี้ด ชื่อโจวอะไรนะ?”
“คณบดีเปี้ยน อาชื่อโจวหลี่เฉวียน หลานชายชื่อโจวเหนียน ทั้งสองคนล้วนเป็นผู้รอดชีวิตจากเขตที่สิบครับ”
ผู้ช่วยที่กำลังจัดเก็บอุปกรณ์ทดลองอยู่ด้านข้างมองสมุดบันทึกแล้วตอบตามจริง
น้ำเสียงราบเรียบจนฟังไม่ออกถึงระลอกอารมณ์ ราวกับเคยชินกับคำถามแบบนี้มานานแล้ว
“อ้อ เขตที่สิบเหรอ เช่นนั้นก็ไม่ง่ายเลยจริง ๆ