เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 ฉันไม่ใช่...ซอมบี้!
ยามที่ซูอี้เดินลัดเลาะจากตรอกซอกซอยออกมายังถนนสายหลัก ภาพเบื้องหน้าก็มีแต่ความรกรุงรังไปหมด
«โฮสต์ ศพเยอะมากเลยค่ะ»
ระบบทอดถอนใจอยู่บ้าง ฉากตรงหน้านี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่พวกเขาเคยพบเจอมาก่อน
ถนนหนทางที่เดิมทีกว้างขวางและนับว่าราบเรียบ บัดนี้พังพินาศยับเยินจนแทบดูไม่ได้
ซากศพซอมบี้ที่กองพะเนิน ดินหินที่ถูกขุดพลิกขึ้นมา เสาไฟส่องสว่างและป้ายบอกทางที่ล้มระเนนระนาดปะปนกันมั่วซั่ว ดูเวิ้งว้างทรุดโทรมเป็นพิเศษใต้แสงฟ้าสลัว
บนพื้นแทบมองไม่เห็นผิวถนนยางมะตอยอีกแล้ว ใต้ซากแขนขาเกลื่อนกลาดเหล่านั้น ล้วนเต็มไปด้วยหลุมบ่อขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน
การต่อสู้ช่วงนี้สิ้นสุดลงแล้ว ทว่าการประจันหน้าทางด้านหน้ายังคงไม่หยุดหย่อน
ซูอี้รู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่เดินทะลุตรอกมาตรงนี้โดยตรง