เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 คำขอโทษนี้รับไหม
ซูอี้นอนหลับรวดเดียวจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดสลัว
«โฮสต์ตื่นแล้วหรือ พักผ่อนเต็มที่ไหม?»
เมื่อเห็นซูอี้ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไม่รีบร้อน แสงที่พองโตของลูกบอลแสงน้อยของระบบก็แทบจะแปะคำว่า “เลื่อมใส” ไว้บนหน้าผากอยู่รอมร่อ
«โฮสต์ ภารกิจรองของพวกเราสำเร็จแล้ว ไอเทมก็ใกล้จะอัปเกรดเสร็จแล้วด้วย!
อ้อ จริงสิ ตอนนี้พวกเราอยู่ในโรงแรมเล็ก ๆ ริมทางนะ!»
ระบบดูท่าทางจะตื่นเต้นมาก เพียงแต่แสบตาไปสักหน่อย
ซูอี้หรี่ตาครึ่งหนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ระบบกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัวโดยไม่สะทกสะท้าน
แสงอาทิตย์ยามเย็นดั่งเปลวเพลิงมีความงดงามเฉิดฉายในยามโพล้เพล้ เพียงแต่ยามนี้ไม่มีแก่ใจให้ใครอยากชื่นชมแม้แต่น้อย
โลกเบื้องใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นล้วนเป็นสีเลือดอันเงียบสงัด ทั้งด่างพร้อยและเต็มไปด้วยอันตราย