เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 อาเยี่ยน ฉันคิดถึงเธอ
ซูอี้นอนเอกเขนกขี้เกียจอยู่ในบ้านสามวัน เสิ่นซิงอวี้และโหลวซั่งก็ออกตามหาข้างนอกอยู่สามวัน
ที่บ้านไม่มีคน หาคนไม่เจอ
ทว่าสภาพแวดล้อมที่สะอาดสะอ้านและไร้ร่องรอยบ่งชี้ว่า ความหวังที่บิดามารดาตระกูลเสิ่นจะยังมีชีวิตอยู่เพิ่มขึ้นมาอีกนิด
แต่เนื่องจากห้องวิจัยการแพทย์ที่ทั้งสองคนทำงานอยู่ห่างจากเขตปลอดภัยไประยะหนึ่ง เสิ่นซิงอวี้และโหลวซั่งจึงพาเสี่ยวมู่กับหมาป่ากลายพันธุ์ตั้งใจจะออกจากเขตปลอดภัยเป็นเวลาสามวัน
แน่นอนว่าไม่มีใครคิดจะห้ามพวกเขา
จุดเดียวที่ซูอี้รู้สึกไม่ค่อยดีก็คือ เธอจะไม่ได้ลูบขนคนสวยไปตั้งสามวัน
มองตาละห้อยดูคนสวยตามพวกเสิ่นซิงอวี้จากไป ซูอี้ก็ถอนหายใจพลางซุกตัวอยู่บนเก้าอี้โยก ดื่มน้ำพุวิญญาณอุ่นอย่างสบายอารมณ์
«โฮสต์ ฉันก็ให้คุณลูบได้นะ!»
ลูกบอลแสงน้อยขัดหูขัดตากับหมาป่าที่นอกจากดวงตาคู่หนึ่งแล้วก็ไม่มีข้อดีอะไร แถมยังชอบเอาหัวมาซบในอ้อมอกโฮสต์ตัวนั้นอย่างยิ่ง