กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 ฉันจะอยู่ตลอดไป
เขตปลอดภัยที่ชิวหลิงหลิงเอ่ยถึงอยู่ห่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนหน้านี้ประมาณขับรถสามสิบนาที
นี่ขนาดยังเป็นกรณีที่ถนนหนทางไม่ราบรื่น
ทว่าเสิ่นซิงอวี้กับโหลวซั่งค่อนข้างคุ้นเคยกับพื้นที่แถบนี้เป็นอย่างดี แม้จะมีความรู้สึกผันแปรทางอารมณ์ประเภทข้าวของยังคง ผู้คนผันแปรอยู่บ้างก็ตาม
ตลอดทางสายนี้ เห็นได้ชัดว่ายิ่งเข้าใกล้ขอบเขตของเขตปลอดภัยมากเท่าไร จำนวนซอมบี้ก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
นับว่าช่วยประหยัดแรงไปได้บ้าง
“ถึงแล้วเหรอ”
ขณะกอดหมาป่ากลายพันธุ์ไว้อย่างเกียจคร้าน ซูอี้ที่สังเกตเห็นว่าความเร็วรถเริ่มช้าลงก็ค่อย ๆ เอ่ยปาก
«โฮสต์ พวกเรามาถึงแล้วค่ะ!»
“อาอี้ ด้านหน้าก็ถึงแล้ว”