กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 อย่าแตะน้องชายฉัน
คนทั้งห้าที่ก้าวลงมาจากรถตู้สีขาวด้านหน้า ดูท่าทางไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายเลยสักคน
คนแรกที่เอ่ยปากคือคนตัวใหญ่กำยำล่ำสัน บนบ่ายังแบกค้อนเหล็กเล่มหนึ่งซึ่งดูแล้วมีน้ำหนักไม่น้อยทีเดียว
“เคร้ง เคร้ง——”
ค้อนเหล็กเคาะลงบนฝากระโปรงหน้ารถสองที จากนั้นเสียงห้าวหนานั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ลงมาให้พ่อให้หมด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”
โหลวซั่งคิดจะตอกกลับไป ทว่าพอเปลี่ยนความคิดดูกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เสียงนี้ทำไมฟังดูสั่น ๆ อยู่บ้าง?
เมื่อครู่ยังเสียงดังฟังชัดมีพลังอยู่เลย ทำไมผ่านไปไม่กี่นาทีถึงได้แฟบลงเสียแล้ว?