กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 โรคเข้าสังคมอะไรนั่น
เหอะ พี่เขยอะไรกัน ยังไม่แน่หรอก
ซูเจียอี้มองบันไดที่ว่างเปล่าแวบหนึ่ง แล้วยอมให้เซียวฉือทำแผลเปลี่ยนยาให้อย่างเงียบ ๆ
สัมผัสเย็นสบายส่งผ่านมาจากบริเวณหัวไหล่ ทั้งอ่อนโยนและสบายตัว ไม่มีอาการแสบแปลบเหมือนตอนทายาทั่วไปเลยสักนิด
ซูเจียอี้เอียงศีรษะมองหัวไหล่ตัวเองตามสัญชาตญาณ
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของเขาหรือไม่ บาดแผลที่น่าหวาดกลัวดูเหมือนจะมีแนวโน้มสมานตัวขึ้นมาบ้างแล้ว
กระทั่งความเจ็บปวดจากการขยับตัวแรงจนรั้งแผลก็ยังทุเลาลงไปมาก
เซียวฉือ เขาเป็นหมอหรือเปล่า?
ทว่าผลลัพธ์ระดับนี้ หมอก็คงทำไม่ได้เหมือนกันใช่ไหม?
“ยังเจ็บอยู่หรือ?”