กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 ยอมให้เธอกอดสักทีก็ได้
“เอ๊ะ นายตื่นแล้วเหรอ”
“น้องชาย น้องชาย รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง”
ซูอี้โน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด ดวงตาอัลมอนด์คู่หนึ่งกะพริบปริบ ๆ จ้องมองดวงตาสีหมึกที่เห็นได้ชัดว่ายังไม่รวมจุดโฟกัส
รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่ได้รับการตอบสนอง ซูอี้จึงยกมืออีกข้างที่ว่างขึ้นมาบีบแก้มซีดขาวของชายหนุ่มเบา ๆ
ประกายระยิบระยับในแววตาลดลงไปบ้าง ซูอี้มองซูเจียอี้ที่เหม่อลอยแล้วพึมพำอย่างสงสัยออกมาประโยคหนึ่ง
“น้องชายฉันคงไม่ได้กลายเป็นคนโง่ไปแล้วหรอกนะ”
กว่าจะหาเจอไม่ง่ายเลย สมองน้องชายยังจะหายไปอีก
เธอควรทำอย่างไรดี
“ซูอี้”