เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 111 อย่าบีบให้พ่อต้องขอร้องนะ
“อ๊าก! ถอยไปนะ! พ่อช่วยผมด้วย!”
“อย่ากินผมเลยนะ ผมไม่ได้อาบน้ำมาตั้งหนึ่งอาทิตย์แล้ว ฮือ…”
ภายในร้านอาหารอันโกลาหล เสียงคำรามแหบพร่าหอบหนักและเสียงร้องไห้จ้าของเด็กดังขึ้นไม่ขาดสาย ทั้งยังมีเสียงครางอึด ๆ ดังแทรกอยู่แผ่วเบา
เปี้ยนข่าข่าวัย 10 ขวบนั่งอยู่บนหลังหมูน้อยหอมที่กำลังวิ่งเตลิดรอบร้านอาหาร น้ำหูน้ำตาไหลพรากขณะมองดูอสุรกายสองตัวที่ตามประกบติดไม่ลดละ
หมูน้อยหอมน้ำหนัก 40 กิโลกรัมวิ่งไปมาอย่างคล่องแคล่ว ซอมบี้ด้านหลังก็เดินกะเผลกตามล่าไม่หยุด
เปี้ยนข่าข่าบนหลังหมูทั้งเมารถหมูทั้งแหกปากร้องลั่น
ฮือ ทั้งหมดเป็นเพราะอาหัวโตคนเลวแท้ ๆ ฉวยโอกาสตอนพ่อหลับขโมยหมูสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของพ่อออกมา
แถมยังหิ้วตัวเขาติดสอยห้อยตามมาด้วย
คราวนี้ได้เรื่องเลย พอตัวเองตกใจกลัวอสุรกายจนเตลิดหนีไป ก็ทิ้งเขากับน้องหมูเอาไว้ตรงนี้