กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 89 โฮสต์ไม่มีสัมผัสบอกทิศ
ตอนที่หยุนเยี่ยนอุ้มซูอี้กระโดดลงมาจากด้านบน อวี๋อันเหยียนกำลังลากสังขารที่หมดเรี่ยวแรงออกแรงดึงเท้าที่จมอยู่ในดินโคลนอย่างยากลำบาก
ไม่สิ ทุกคนก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ทำไมถึงมีแค่เขาที่เดินทีละก้าวก็ติดหล่มทีละหลุมล่ะ?
“พี่ชายใหญ่ หนูช่วยพยุงนะคะ!”
แม้เหวินย่าจะอายุน้อย รูปร่างผอมบาง แต่กลับคล่องแคล่วว่องไวยิ่งนัก
มือเล็ก ๆ ดึงแขนของอวี๋อันเหยียนไว้ พลางพยุงชายหนุ่มที่แทบจะยกเท้าไม่ไหวเดินออกจากกองดินถล่มอย่างระมัดระวัง
พี่ชายใหญ่กับพี่สาวคนสวยเก่งกาจมาก นั่นคือภาพจำที่ลึกซึ้งที่สุดของเธอ
แต่ว่า พี่ชายใหญ่ของเธอก็เก่งกาจมากเหมือนกัน
เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว เธอเต็มใจที่จะเชื่อมั่นคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้มากกว่า