กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 ของมีค่าของเขา ใครก็อย่าหวังจะพาไป
เมื่อเจียงหลีเปิดห้องเก็บสุรา ภาพที่เห็นก็คือซูอี้ที่นอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ทั้งตัว
ข้อเท้าขาวผ่องคู่หนึ่งที่โผล่ออกมากำลังแกว่งไปมาเป็นจังหวะตามอารมณ์เบิกบานของผู้เป็นนาย
ซอมบี้ตัวนั้นยอมปล่อยเธอไปจริง ๆ ทว่าพอยานอนหลับในร่างกายหมดฤทธิ์ อันที่จริงเธอน่าจะออกไปทันที
เพียงแต่เมื่อนึกถึงซูอี้ที่วิ่งมาที่นี่คนเดียว จึงตัดสินใจแวะมาดูสักหน่อย
ซูอี้ เธออ่านไม่ออกจริง ๆ
เสียงผู้หญิงอันเฉยชาดังขึ้นแผ่วเบาที่หน้าประตู “ซูอี้ ขอบใจ”
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเดินเดียวดายมาตลอด ใช้ชีวิตอยู่ในตลาดอันวุ่นวายมาเนิ่นนาน เธอเชื่อมั่นแค่ตัวเธอเองเท่านั้น