เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 เธอมีสิทธิอะไรถึงเข้าได้?
แม้ท่าทีของหญิงคนนั้นจะไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างไรก็เป็นประชาชนผู้รอดชีวิตในละแวกนี้
หวังหรงชางกับหลี่อันจึงไม่คิดจะถือสาหาความอะไร ขอแค่ยืนยันได้ว่าไม่ถูกซอมบี้กัดก็เข้าไปได้แล้ว
“พี่ใหญ่ พวกผมกับพวกเขาต่างก็เป็นเพื่อนบ้านในหมู่บ้านจัดสรรเดียวกัน พวกเรารับรองว่าไม่ได้ถูกตัวประหลาดกัด ได้โปรดให้พวกเราเข้าไปด้วยเถอะครับ!”
ชายวัยกลางคนยิ้มแห้ง ๆ อย่างเกรงอกเกรงใจ อีกด้านก็ใช้หางตาเหลือบมองสีหน้าภรรยาตัวเองอย่างระมัดระวัง
“หึ”
เสียงแค่นหึแหลมเล็กของหญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับทนดูท่าทางไม่ได้เรื่องค้อมหัวคำนับประจบประแจงของชายคนนั้นไม่ไหว
“ทุกคนต่างก็เป็นคนเป็นเหมือนกัน จะมาเลือกปฏิบัติอะไรกันนักหนา”
หวังหรงชางปวดหัวขึ้นมาครามครัน พวกเขาก็ไม่ได้บอกสักคำว่าจะไม่ให้เข้าเสียหน่อย! เพียงแค่อยากตรวจดูอย่างง่าย ๆ เท่านั้นเอง
อีกอย่าง ซอมบี้ที่ชั้นนี้เมื่อตอนนั้นก็เป็นน้องชายคนนี้จัดการเคลียร์ทั้งหมด พวกเขาย่อมต้องเข้าข้างน้องชายมากกว่าอยู่แล้ว