เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 โหลวซั่ง นายไม่ไหวเลย
คงเป็นเพราะกลิ่นอายของคนเป็นเข้มข้นเกินไป พวกซอมบี้ที่ส่งเสียงคำรามแหบพร่า “ฮึ่ก ๆ” จึงพากันขยับเข้าใกล้เลือดเนื้อสดใหม่ที่ทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งอย่างไม่หยุดยั้ง
“ชิ พี่คนนี้ฝึกวิชามานะเว้ย เจ้าสิ่งนี้โผล่มาตัวหนึ่งฉันก็ฆ่าตัวหนึ่ง”
“เลิกมองได้แล้ว ตามมา”
เสิ่นซิงอวี้ปรายตามองโหลวซั่งที่กำลังถูไม้ถูมือเตรียมลุยงานใหญ่แวบหนึ่งอย่างเอือมระอา ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะยกเท้าถีบไปทีหนึ่ง
แน่นอนว่าไม่ได้ออกแรงมากเท่าไหร่นัก
“ซี๊ด เสี่ยวอวี้จื่อ นายทำบ้าอะไรเนี่ย ก้นของพี่คนนี้!”
โหลวซั่งเจ็บจนแสยะยิ้มยิงฟัน ทว่าเมื่อหันกลับไปเห็นห้องโถงที่ว่างเปล่าไร้เงาผู้คน แววตาก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
“เอ๊ะ พวกนายรอก่อนสิ!”
ซูอี้กางร่มกันแดดคันน้อย สวมรองเท้าสีขาวคู่เล็กก้าวเดินตามหลังหยุนเยี่ยน