เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 288 นัดเดียวสะท้านวิญญาณ
ตูม!
เสียงดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นดั่งอัสนีบาตฟาดฟาดังเสียดฟ้าเหนือตัวเมือง!
ลำแสงเวทมนตร์อันหนาทึบกรีดกระชากความว่างเปล่า พุ่งชนกระแทกเข้าใส่สนามพลังงานบนพื้นผิวของหอคอยพ่อมดพร้อมๆ กัน ในพริบตานั้นก็แลเห็นระลอกคลื่นบิดเบี้ยวแผ่ซ่านออกไปเป็นบริเวณกว้าง ทั่วทั้งสนามพลังงานสั่นสะเทือนระริกอย่างรุนแรง ประดุจจะพังทลายลงในวินาทีถัดไป
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการรุมล้อมโจมตีของเรือเหาะเวทมนตร์กว่าสามร้อยลำและป้อมปราการห้วงดวงดาวสองหลัง หอคอยพ่อมดของหอคอยสายโซ่ทมิฬหลังจากยิงทำลายเรือเหาะไปได้เจ็ดสิบกว่าลำ ก็ไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป เตรียมจะฝ่าวงล้อมหลบหนี
ทว่ายังมิทันได้ลงมือ ป้อมปราการห้วงดวงดาวที่อยู่ทางกราบซ้ายก็พลันยิงลำแสงสายฟ้าอันหนาใหญ่เจิดจ้าบาดตาสายหนึ่งออกมา พุ่งชนกระแทกเข้าใส่หอคอยพ่อมดอย่างจัง!
ประดุจฟางเส้นสุดท้ายที่กดทับหลังอูฐ สนามพลังงานของหอคอยพ่อมดพลันพังทลายลงเสียงดังสนั่น
“ปืนใหญ่พลาสมาอย่างนั้นหรือ บัดซบ บนสิ่งประดิษฐ์สงครามที่กระทั่งหอคอยพ่อมดยังไม่ใช่ ไฉนจึงได้ติดตั้งปืนใหญ่ระดับนี้ไว้ได้กัน!”
พ่อมดแห่งหอคอยสายโซ่ทมิฬภายในหอคอยแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดผวา
ทว่าโทสะหาได้ช่วยเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้ไม่ เมื่อสูญเสียสนามพลังงานป้องกัน หอคอยพ่อมดก็ตกอยู่ภายใต้อำนาจการยิงของสิ่งประดิษฐ์สงครามจำนวนมากในทันที เพียงพริบตาเดียวมวลปืนใหญ่และลำแสงเวทมนตร์ก็โหมซัดเข้ามา กลืนกินหอคอยพ่อมดประดุจกระแสน้ำป่าอันบ้าคลั่ง!