เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 ศึกชิงชัยเปิดฉากขึ้นแล้ว
ผืนทุ่งรกร้างกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตทอดยาวไปจนสุดปลายขอบฟ้า สายลมกรรโชกพัดหวีดหวิวโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ท้องนภาสีแดงฉานดั่งโลหิตแทบจะกลืนกินดวงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้าไปจนสิ้น
ผืนปฐพีที่เต็มไปด้วยร่องรอยฉีกขาดแตกระแหงปรากฏรอยแยกสลับซับซ้อน แลเห็นของเหลวสีเขียวคล้ำไหลรินอยู่ภายในอย่างเลือนราง พร้อมกับกลุ่มควันสีเขียวอมฟ้าที่ลอยฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นระลอก
สุดสายตาที่ทอดมองออกไป บนทุ่งรกร้างอันแห้งแล้งมีเพียงซากไม้ยืนต้นตายประปราย และสิ่งมีชีวิตรูปร่างดุร้ายน่าสะพรึงกลัวร่างเน่าเปื่อยผิวพรรณสีเขียวคล้ำนับไม่ถ้วนกำลังเดินโซซัดโซเซไปมาอย่างไร้จุดหมาย
เหนือท้องฟ้าเบื้องบน หอคอยพ่อมดหกหลังลอยตระหง่านอย่างสง่างาม
ซูหนานและลิเซ่ลอยตัวเคียงคู่กันอยู่เหนือยอดหอคอย กวาดสายตามองลงไปยังทัศนียภาพประดุจขุมนรกเบื้องล่าง
“ทั่วทั้งระนาบถูกกัดกร่อนปนเปื้อนไปจนหมดสิ้นแล้ว”
ลิเซ่เอ่ยอุทานด้วยความตื่นตระหนกต่อความน่าสะพรึงกลัวของเทพเจ้า
เพียงแค่ซากศพเทพเจ้าเพียงร่างเดียว ก็สามารถแปรเปลี่ยนระนาบทั้งระนาบให้กลายเป็นสภาพอัปลักษณ์เช่นนี้ได้ เทพเจ้านับเป็นตัวตนที่เหมือนกับไวรัสร้ายโดยแท้