เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 ซากศพเทพเจ้า
ภายใต้ม่านราตรี เงาไม้ในพงไพรหนาทึบไหวระริกดูพิลึกพิลั่น
ต้นไม้สูงใหญ่ทอดเงาดำทะมึนทอดยาวลงบนผืนปฐพี เกี่ยวประสานพันกันยุ่งเหยิง ละม้ายคล้ายปีศาจร้ายที่กำลังกวัดแกว่งเขี้ยวเล็บ ชวนให้ผู้พบเห็นอกสั่นขวัญแขวน
ทว่าโบเบนคุ้นชินกับทัศนียภาพเช่นนี้มาเนิ่นนานแล้ว หลังจากบินออกจากมหานครลอยฟ้า เขาก็มุ่งหน้าทะยานตรงไปข้างหน้าอย่างไร้หยุดพัก
ผ่านไปมินาน ในครรลองสายตาก็ปรากฏหอคอยพ่อมดขนาดใหญ่หลังหนึ่ง
ตัวหอคอยสูงตระหง่านกว่าห้าร้อยเมตร ทั่วทั้งหลังเผยสีขาวซีดดุจโครงกระดูก ส่องประกายแสงสลัวเย็นเยียบภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง
นั่นคือหอคอยพ่อมดกระดูกขาวของเขา
เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในหอคอยพ่อมด ผู้ใต้บังคับบัญชาก็รีบรุดเข้ามารายงานในทันที
“ท่านโบเบน ท่านมาติคกำลังรอท่านอยู่ที่ห้องรับแขกขอรับ”
โบเบนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ โบกมือไล่ผู้ใต้บังคับบัญชาออกไป ก่อนจะเทเลพอร์ตไปยังห้องรับแขก ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้าไป เขาก็เห็นมาติคนั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟา มือถือแก้วน้ำที่บรรจุของเหลวสีแดงฉานดั่งโลหิต ค่อยๆ จิบอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ