เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 264 บุปผาชำระวิญญาณ เมืองหมื่นสรรพสิ่ง
"โฮก"
เสียงหมาป่าเห่าหอนประสานรับกันระงมดังสะท้อนก้องทั่วท้องทุ่งรกร้าง
นัยน์ตาสัตว์ร้ายสีแดงฉานจำนวนนับไม่ถ้วนจับจ้องเงาร่างมนุษย์บนท้องฟ้าตาไม่กะพริบ พวกมันแยกเขี้ยวขู่ฟ่ออยากจะพุ่งเข้าโจมตี ทว่าติดตรงที่ไม่อาจบินได้ จึงทำได้เพียงแหงนมองตาละห้อยอยู่บนผืนดิน
"หมาป่าทมิฬพวกนี้ดูเผินๆ ก็ไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตทั่วไปที่สืบพันธุ์ตามธรรมชาติ ใครเลยจะคิดว่ากลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่พลังงานควบแน่นขึ้นมากลางความว่างเปล่า รังชีวภาพช่างเป็นตัวตนที่น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ"
เชแมนกวาดสายตามองดูฝูงหมาป่าอันหนาทึบเบื้องล่างด้วยความสนใจใคร่รู้
โคลกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "หากเจ้าสนใจ วันหน้าค่อยจับกลับไปศึกษาค้นคว้าสักสองสามตัว ยามนี้จงตั้งสมาธิไปกับการค้นหารังชีวภาพก่อน"
เชแมนยิ้มรับมิได้ถือสา เขาคุ้นชินกับนิสัยของโคลมานานแล้ว
"ไม่ต้องเคร่งเครียดปานนั้นหรอก อีกาตาแดงถูกปล่อยออกไปหมดแล้ว ขอเพียงมีความคืบหน้า พวกเราย่อมรู้ได้ในทันที"
เมื่อไม่นานมานี้ สหพันธ์ดาราได้ประกาศภารกิจค้นหารังชีวภาพ 'หุบเขาสายัณห์'