เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 เลื่อนขั้นสู่พ่อมดระดับสาม
ระนาบจันทราทมิฬ นครอนธการสูงสุด
นครขนาดยักษ์มหึมาที่ลอยคว้างอยู่กลางเวหาแห่งนี้ ก่อสร้างขึ้นด้วยโทนสีขาวและดำล้วนๆ
ฐานล่างคือภูเขาโครงกระดูกรูปทรงกรวยคว่ำที่ทับถมกันด้วยซากกระดูกขาวซีดจำนวนนับไม่ถ้วน สิ่งปลูกสร้างของเมืองที่สร้างขึ้นด้านบนล้วนมีสีดำทมิฬโดยไม่มีข้อยกเว้น
ทว่าท่ามกลางราตรีกาลอันมืดมิด สิ่งปลูกสร้างเหล่านี้กลับมิได้กลืนหายไปกับความมืดมิด หากแต่แผ่ประกายแสงสีน้ำเงินเข้มจางๆ ออกมา ทำให้แลดูแตกต่างจากความมืดมิดโดยรอบอย่างเด่นชัด
ทว่านั่นก็ทำให้ทั่วทั้งนครอบอวลไปด้วยกลิ่นอายวังเวงและเยียบเย็นชวนขนหัวลุก
ณ ใจกลางเมือง หอคอยสีดำทมิฬหลังหนึ่งตั้งตระหง่านทิ่มแทงขึ้นสู่ผืนฟ้าประดุจหอกยาว ราวกับจะผ่าแยกม่านฟ้าออกเป็นสองซีก ดึงดูดสายตาของผู้คนอย่างยิ่งยวด
โหยวซีเพิ่งก้าวเท้าเดินออกจากหอคอย ก็ถูกคนผู้หนึ่งส่งเสียงเรียกไว้
เมื่อหันกลับไปมอง ผู้ที่เรียกเขาก็คือทูลามาน สหายร่วมงานในบัลลังก์อนธการที่มีอยู่น้อยนิดซึ่งพอจะพูดคุยกันรู้เรื่องและเคยร่วมมือกันมาสองสามครา
สาเหตุที่มิใช่มิตรสหายสนิทชิดเชื้อ นั่นเป็นเพราะในบัลลังก์อนธการไม่มีคำว่าเพื่อน