เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 กองพลล่าพ่อมด
นครสายัณห์ โรงสุราบูยี่
ในฐานะโรงสุราอันดับหนึ่งของนครสายัณห์ แม้ท้องฟ้าจะยังไม่มืดมิด ทว่าโรงสุราบูยี่ก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่างแล้ว
เมื่อเดินผ่านประตูด้านหน้าที่ปิดสนิท ยังคงได้ยินเสียงโห่ร้องตะโกนและเสียงหัวเราะอย่างครึกครื้นดังก้องออกมาจากด้านใน
โจเซฟเพิ่งยกอาหารไปเสิร์ฟให้แก่ลูกค้าเสร็จ หมุนตัวเตรียมจะไปเก็บกวาดโต๊ะอีกตัวหนึ่งที่เต็มไปด้วยจานชามระเกะระกะ ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งที่ผูกติดอยู่กับประตูก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นมา
"ยินดีต้อนรับขอรับ!"
โจเซฟส่งเสียงร้องทักทายตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อหันไปมองกลับต้องชะงักงันไปเล็กน้อย
เพราะผู้ที่ก้าวเข้ามาไม่เพียงแต่สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาตัวใหญ่ที่ปกปิดร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างมิดชิดเท่านั้น แม้แต่บนใบหน้าก็ยังสวมหน้ากากที่บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นเพียงคางเท่านั้น และสีผิวใต้แสงตะเกียงยังดูซีดเซียวอมเทาอย่างประหลาด
"คงไม่ใช่พ่อมดหรอกนะ?"
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของโจเซฟเป็นอันดับแรก ทว่าในวินาทีถัดมาเขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทันที