เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ความไม่รู้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
ในเดือนแห่งการหลับใหล นครสายัณห์เริ่มปรากฏบรรยากาศแห่งความรกร้างเหน็บหนาวขึ้นมาบ้างแล้ว
ตั้งแต่เส้นทางดินสายเล็กๆ ในชนบทไปจนถึงถนนสายหลักอันกว้างขวางราบเรียบ ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยหิมะที่ทับถมหนาแน่น มองออกไปแลเห็นเพียงความขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คนแม้เพียงเงาร่างเดียว
ฟู่!
หมาป่ายักษ์ตัวหนึ่งวิ่งตะบึงผ่านผืนหิมะไปอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดละอองหิมะฟุ้งกระจายไปตามทาง
หมาป่ายักษ์ตัวนี้มีความสูงเกือบเทียบเท่าระดับอกของบุรุษวัยผู้ใหญ่ ขนทั่วร่างเป็นสีเทาอ่อน สี่ขาปราดเปรียวและทรงพลัง ในระหว่างที่วิ่งทะยาน ปากของมันจะอ้าออกพ่นไอหมอกสีขาวออกมาเป็นระยะ เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมยิ่งยวดที่มีหยดเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนอยู่ประปราย
สิ่งที่ทำให้ผู้คนต้องประหลาดใจยิ่งกว่าคือ บนหัวของหมาป่ายักษ์ตัวนี้ยังมีเขายาวงอกเงยออกมาหนึ่งเขา
ฟานอร์นั่งอยู่บนหลังหมาป่า กระชับเสื้อคลุมขนสัตว์บนร่างให้แน่นขึ้น พลางเหลือบมองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า อดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมาในใจ
"สภาพอากาศบัดซบจริงๆ!"
สภาพอากาศที่หนาวเหน็บถึงเพียงนี้ แม้แต่พ่อมดฝึกหัดระดับสองอย่างเขาก็ยังแทบจะทนทานไม่ไหว