เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 พ่อมดในตำรา
หุ่นเชิดที่ผ่านการหลอมสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของซูหนานเอง อย่างน้อยที่สุดก็มีไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตัว
กลิ่นอายชีวิตของหุ่นเชิดซึ่งแตกต่างจากเนื้อหนังมังสาของสิ่งมีชีวิตทั่วไป เขาจึงคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้ได้แล้ว
ในวินาทีที่สัตว์ประหลาดปรากฏกายขึ้น เขาก็สัมผัสรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของหุ่นเชิดจากร่างของมันได้ในทันที
"หุ่นเชิดที่สามารถแปลงรูปลักษณ์ได้งั้นหรือ ช่างหาดูได้ยากจริงๆ"
ประกายตาของซูหนานฉายแววสนใจใคร่รู้ออกมาแวบหนึ่ง
ขณะที่เขากำลังพินิจพิจารณาหุ่นเชิดปลาหมึกยักษ์อยู่นั้น ฝ่ายตรงข้ามก็พลันเคลื่อนไหว มันชูหนวดระยางที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมขึ้นสูง หมุนควงกลางอากาศเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งทะยานตรงเข้ามายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ เกิดเสียงหวีดหวิวแหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหว
ซูหนานยืนนิ่งสงบไม่ขยับเขยื้อน สายตาจับจ้องมองดูหนวดระยางที่พุ่งจู่โจมเข้ามาอย่างเยือกเย็น
ทว่าทันทีที่หนวดระยางพุ่งเข้ามาในระยะห่างห้าเมตรรอบกายของซูหนาน มันกลับดูราวกับตกอยู่ในปลักโคลนตมไร้รูป ความเร็วพลันชะลอลงอย่างกะทันหัน ทำได้เพียงขยับคืบคลานเข้ามาทีละนิ้ว และหยุดชะงักลงโดยสิ้นเชิง ณ ระยะห่างครึ่งเมตรจากผิวหนังของซูหนาน
หากสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน จะพบว่าหนวดระยางกำลังสั่นสะท้านอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งกำลังแบกรับแรงกดทับอันมหาศาลที่มองไม่เห็น