เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149: พวกเราอาจเข้าข่ายคำว่าสหายมากกว่า
จากแสงสีเลือดเมื่อครู่ ซูหนานสัมผัสได้ถึงความผันผวนของอนุภาคพลังงานอันชัดเจน
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สีหน้าของเขาพลันวูบไหว หมุนตัวบินกลับไปยังจุดที่เขาสังหารมังกรกรามเรียว ร่อนลงสู่พื้นดินเพื่อตรวจสอบซากศพ
เมื่อตรวจดู ก็เป็นไปตามคาด กลิ่นอายแห่งวิญญาณของมังกรกรามเรียวเหล่านี้ดับสูญไปจนหมดสิ้นแล้ว
การที่วิญญาณจะสลายไปหลังสิ่งมีชีวิตตายลงถือเป็นเรื่องปกติ ทว่าสิ่งนี้จะต้องมีกระบวนการ มิใช่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
ทว่านับตั้งแต่ที่มังกรกรามเรียวตายลงจนถึงบัดนี้เพิ่งผ่านไปเพียงสองถึงสามนาทีเท่านั้น วิญญาณกลับสูญสลายไปจนไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อย นี่ผิดปกติอย่างแน่นอน
หากจะบอกว่าสูญสลาย มิสู้กล่าวว่าถูกสูบกลืนออกไปจะตรงความเป็นจริงเสียกว่า
นอกจากนี้ ซากของมังกรกรามเรียวยังแห้งเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ดูราวกับถูกสูบเอาแก่นชีวิตทั่วร่างออกไปจนหมดสิ้น
"ดังนั้น แสงสีเลือดนั้นจึงก่อตัวขึ้นจากวิญญาณและแก่นเลือดเนื้อของมังกรกรามเรียวสินะ"
ซูหนานครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง มองไปยังทิศทางที่แสงสีเลือดลับหายไป ในใจเริ่มจับต้นชนปลายได้เลาๆ แล้ว