เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 เวทีแสดงฝีมือของแอมี่
ณ ประตูใหญ่ของฐานที่มั่น
เสียงม้าศึกกู่ร้องและเสียงผู้คนกู่ตะโกนดังระงมไม่ขาดสาย
กลุ่มเจ้าหน้าที่ของสมาคมการค้ากำลังช่วยกันยกกล่องสินค้าลงมาจากเกวียน แต่ละคนเหงื่อไหลเคออีลย้อยเปียกชุ่มศีรษะ
ผู้ดูแลที่ยืนอยู่ด้านข้างยังคงตะโกนสั่งการเสียงดังลั่น "ระวังหน่อย มือเบาๆ เข้าไว้ ข้างในล้วนเป็นของมีมูลค่าสูงทั้งนั้น หากทำตกแตกเสียหาย ต่อให้หักเงินเดือนเจ้าทั้งเดือนก็ยังชดใช้ไม่พอ!"
ในบรรดาฝูงชนมีคนสิบกว่าคนที่รูปร่างกำยำล่ำสันเป็นพิเศษ ขนดกหนา และมีลักษณะเด่นของสัตว์ป่าอย่างชัดเจน แต่ละคนใช้มือข้างเดียวหนีบกล่องอันหนักอึ้งไว้ได้อย่างสบายอารมณ์
มู่จั๋วที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลลอบพยักหน้าในใจ
ดูท่าการรับเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์เหล่านี้จะเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดยิ่ง ทั้งสามารถทำหน้าที่เป็นทหารคุ้มกัน และยังสามารถใช้แรงงานทำงานหนักได้ อดทนตรากตรำไม่ปริปากบ่น จ่ายค่าจ้างเพียงคนเดียวแต่ได้แรงงานเทียบเท่าสองถึงสามคน ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน
หลังมหันตภัยมนุษย์สัตว์ผ่านพ้นไป มนุษย์สัตว์ก็ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในราชรัฐฟ่านซิงได้อีกต่อไป ไม่ว่าจะเดินย่างกรายไปที่ใดก็ล้วนถูกผู้คนรังเกียจเดียดฉันท์และขับไล่ไสส่ง
ด้วยเหตุนี้ มนุษย์สัตว์จึงพากันอพยพหลบหนีไปยังประเทศโดยรอบ