เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105: มีแต่ต้องลุยแล้ว
สิ้นเสียงของซูหนาน ร่างของคนชุดคลุมสีเทาก็พลันแข็งค้างไปในทันที
เนิ่นนานผ่านไป เธอจึงค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงได้กลับคืนสู่เสียงสตรีอันไพเราะน่าฟังตามเดิมแล้ว
"...เฉวียนจั้ง หรือว่าเพลเยอร์กันแน่"
ซูหนานลูบหน้ากากบนใบหน้าเบาๆ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ข้าคือเพลเยอร์"
"ท่านจำข้าได้อย่างไรกัน"
เฉียงเวยเต็มไปด้วยความสงสัย เธอมิได้สวมหน้ากากกุหลาบ น้ำเสียงก็ผ่านการดัดแปลงมาแล้ว เพลเยอร์จำเธอได้อย่างไรกันแน่?
"ไม้เท้าเวทมนตร์ที่ท่านใช้เมื่อครู่นี้" ซูหนานตอบอย่างกระชับตรงประเด็น
ไม้เท้าเวทมนตร์ที่สามารถปลดปล่อยกระสุนเวทมนตร์ได้ด้ามนั้น คือสิ่งของที่เฉวียนจั้งนำออกมาทำการค้าขายในงานชุมนุมครั้งที่สอง
ซูหนานจำได้อย่างแม่นยำ ว่าไม้เท้าด้ามนั้นถูกเฉียงเวยแลกเปลี่ยนไป