เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97: บารมีของผู้ใด
เมืองประกายแสง
ภายในตัวเมืองในวันนี้ครึกครื้นและคึกคักอย่างถึงที่สุด
ตามท้องถนนประดับประดาด้วยโคมไฟและริ้วแพรสีสันสดใส ผู้คนเนืองแน่นหลั่งไหลขวักไขว่ประหนึ่งคลื่นมนุษย์
สองฟากฝั่งถนนแขวนม่านริ้วผ้าที่มีตราสัญลักษณ์เปลวเพลิงสีทองอร่าม ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลประกายแสง
ตรงลานกว้างที่อยู่ห่างออกไป ยังมีการจัดวางโต๊ะสำหรับวางถังเบียร์และอาหารเลิศรสนานาชนิดไว้บริการประชาชนให้หยิบรับประทานได้อย่างเสรี
ทั่วทั้งเมืองในยามนี้อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขสำราญ
ภายในตู้รถม้า มู่จั๋วเลิกผ้าม่านหน้าต่างขึ้น มองดูทัศนียภาพและผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนด้วยความสนใจใคร่รู้
"เมืองประกายแสงเจริญรุ่งเรืองขึ้นกว่าแต่ก่อนมากทีเดียว"
ออตตาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพยักหน้าเห็นพ้อง เอ่ยว่า "เพราะในยามนี้เมืองประกายแสงได้กลายมาเป็นศูนย์กลางของมณฑลหินทองแล้วนี่ขอรับ"