เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 พ่อมดฝึกหัดนิรนาม
เอิร์ลวายุคลั่งจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย รู้สึกคล้ายในหัวว่างเปล่าไปหมด อ้าปากค้างจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้
เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?
ท่านมาร์ควิสมิได้บอกไว้หรอกหรือ ว่ามนุษย์กลายร่างสัตว์อสูรเหล่านี้มีคุณสมบัติข่มพลังของพ่อมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ และเพียงพอที่จะสยบซูหนานลงได้อย่างง่ายดายมิใช่หรือ?
แล้วภาพที่ประจักษ์แก่สายตาในยามนี้มันคืออะไรกัน?
มนุษย์กลายร่างสัตว์อสูรที่เขาฝากความหวังไว้อย่างเต็มเปี่ยม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซูหนาน กลับต้านทานไว้ไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!
นี่มันช่างน่าขันและไร้สาระเกินไปแล้ว!
เขาขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจจริงๆ!
ในอากาศอบอวลไปด้วยไอความเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก
เมื่อมองดูรูปปั้นน้ำแข็งของมนุษย์กลายร่างสัตว์อสูรสิบกว่าตนที่แน่นิ่งไม่ไหวติง ในดวงตาของซูหนานก็พลันปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง