เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 ลอบเร้น
ยามราตรีมาเยือน
มวลเมฆหนาทึบบดบังดวงจันทราสีเงินบนฟากฟ้าจนมิดชิด
แสงจันทร์ริบหรี่สลัวราง ประหนึ่งหมึกจีนเจือจางที่แต้มลงบนผืนผ้าใบแห่งราตรีกาลอันมืดมิด เลือนรางวูบวาบยากจะสังเกตเห็น
ห่างออกไปทางทิศใต้ของประตูเมืองหิ่งห้อยราวห้าถึงหกร้อยเมตร ภายในคูสนามเพลาะที่ขุดขึ้นมา มีหน่วยสอดแนมสามคนกำลังนอนหมอบราบอยู่กับพื้น คอยเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวบริเวณประตูเมืองที่อยู่ไกลออกไป
"เมืองหิ่งห้อยนี่เหนียวแน่นเหมือนกระดองเต่าไม่มีผิด ตีมาตั้งหลายวันยังตีไม่แตก ช่างเปลืองแรงเปลืองเวลาเสียจริง"
"เฮ้อ ต้นสายปลายเหตุมันมาจากพวกเสือดาวหินดำต่างหากเล่า สัตว์ประหลาดพวกนั้นรับมือยากเป็นบ้า ได้ยินว่าเป็นหุ่นเชิดที่พ่อมดสร้างขึ้นมาเชียวนะ"
"จิ๊ๆ พ่อมดอย่างนั้นหรือ ได้ยินว่าเพราะทางดินแดนประกายแสงมีพ่อมดอยู่นี่แหละ ท่านมาร์ควิสถึงได้ส่งท่านเอิร์ลมาพร้อมกันถึงสองท่าน จัดทัพเอิกเกริกใหญ่โตปานนี้"
"พ่อมดจะเก่งกาจเหมือนในตำนานจริงๆ หรือ"