เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36: ผีหลอก
แสงจันทราสาดส่องลงสู่ตรอกซอกซอยอันเงียบสงบของเมืองระฆังหิน ภายในโรงเตี๊ยมแว่วเสียงดนตรีไพเราะพลิ้วไหวดั่งบทเพลงกล่อมราตรี
มองลอดผ่านบานหน้าต่างเข้าไป จะแลเห็นเตาผิงลุกโชนเปล่งประกายมอบความอบอุ่นอันแสนสบาย
บนป้ายไม้หน้าประตูสลักคำว่า 'โรงเตี๊ยมรวงข้าวทอง' เอาไว้อย่างชัดเจน
ซูหนานผลักบานประตูไม้ก้าวเดินเข้าไป กลิ่นอายความคึกคักและเสียงจอแจก็พลันโถมเข้าปะทะใบหน้าในทันที
กลิ่นอายของฮอร์โมนอบอวลไปทั่วร้าน คละเคล้าไปกับกลิ่นสุราอันฉุนกึก
เหล่าบุรุษผู้หยาบกระด้างกำลังเป่ายิ้งฉุบร่ำสุราอย่างสนุกสนาน เหล่าสาวเสิร์ฟแต่งกายยั่วยวนถือถาดอาหารเดินลัดเลาะไปตามโต๊ะเก้าอี้ ขาอ่อนขาวเนียนละลานตาจนชวนให้ผู้คนตาลาย
ซูหนานเดินตรงไปยังมุมหนึ่งอย่างคุ้นเคยแล้วนั่งลง เขาหยิบเหรียญเงินสองสามเหรียญยัดเข้าไปในร่องอกของสาวเสิร์ฟที่เดินผ่านทางมา