เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12: มรดกตกทอดแห่งพ่อมด
บนประตูเหล็กสีดำทมิฬสลักไว้ด้วยลวดลายประหลาดบางอย่าง ถักทอประสานกันไปมา แผ่กลิ่นอายอันลึกล้ำพิสดารออกมาจางๆ
เคออีและคนอื่นๆ มองดูแล้วต่างงุนงงไม่เข้าใจ มีเพียงซูหนานเท่านั้นที่จำแนกลวดลายเหล่านี้ออกได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น
อักขระรูนลงอาคม!
โครงสร้างของอักขระรูนมิได้สลับซับซ้อนนัก แลดูน่าจะเป็นเพียงกับดักเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานเท่านั้น
ทันทีที่มีผู้ใดแตะต้องประตูเหล็ก มันจะส่งสัญญาณเตือนพร้อมทั้งปลดปล่อยการโจมตีใส่ผู้แตะต้องทันที
ทว่าอักขระรูนเหล่านี้กลับหม่นแสงไร้ประกาย เห็นได้ชัดว่าสูญสิ้นอานุภาพไปนานแล้ว น่าจะเป็นผลมาจากการถูกกาลเวลากัดกร่อนมาอย่างยาวนาน
ต่อให้อักขระรูนลงอาคมจะประณีตเพียงใด ก็ไม่อาจต้านทานการกัดกร่อนของกาลเวลาได้
“ด้านหลังประตูเหล็กบานนั้น คือสถานที่ที่สร้างอสูรกลืนเหล็กขึ้นมางั้นรึ?”